Geriye Dönene Şiiri - Özgür Çelik

'gidişinle bir kez öldürdün beni
dönüşünle bir kez daha öldürme...'

ne o geri döndün ha
ama neden
çok kararlı gitmiştin giderken
pis bir sıcak vardı
insanın yüreğini daraltan
ansızın çıkıp gitmiştin
birkez olsun ardına bile bakmadan
ağlamamdan korkmuştun değil mi
bilmek istersen evet
hem de çok ağladım
günler hiçte kolay geçmedi yokluğunda
yinede ah etmedim sana
küsmedim bıraktığın yalnızlığa

bak şimdi yüzüme
eskisi gibi değil, değil mi
bu çizgilerle dolu yüz
duvardaki resme hiç benzemiyor, değil mi
saçlarım neden mi ağardı
ya ellerimin titrekliği neden
ne o susuyorsun
öyleyse ben söyleyeyim
gidişin felaketim oldu
yokluğun çullandı her gece boğazıma
yıllar çok değiştirdi beni
çoktan kopa senden
neden bu geri dönüş
tam da alışmışken yokluğuna
kalakalmışken bir başıma
anılardan bir dünya kurmuşken kendime
söyle bu dönüş neden

yine mi kahredeceksin beni
yine mi ağlatacaksın ardından
yetmedi mi benden aldıkların
ne varsa alıp gitmiştin zaten
o haziran sabahı
yok artık sana verebileceğim
hiç bir şeyim yok anla
hadi çık ve git artık
daha önce yaptığın gibi
kapıyı çarp ve git.
ardına sakın bakma
ağlamam artık sana
hadi git artık
beni burda öldürdüğün yerde bırak

gördüm ya dönüşünü
yıllar senide çok değiştirmiş
hani nerde o gözlerindeki ışık
hani nerde o herşeye gülüp geçen
deli dolu insan
en çok gülüşünü severdim
şimdi yüzünden ondan eser yok
ne o neden susuyorsun
yoksa sende ağlıyormusun
yo yo sakın
hadi çık ve git artık
ne olur
alıştır kendini yalnızlığa
ben şimdi yağmurları bekliyorum
gömsün diye beni toprağa...