Geri Dönüş ve Olgunluk Şiiri - Mustafa Alp

bir yoldan geri döndüm,
çünkü ilerlemek artık
kanamayı öğrenmekti.
her adımda biraz daha eksilmek,
her durakta kendimden bir parça
toprağa gömmekti.

gece, içimde büyüyen bir ülke gibi
sınırlarını genişletti.
suskunluk, en sadık dilim oldu.
konuşsam da anlaşılmadım,
sussam da bağırdım.

aynalara bakmayı bıraktım,
çünkü yüzümdeki çizgiler
yaş değil, pişmanlık sayıyordu.
ve her pişmanlık
bir öncekinin mezar taşına
adımı kazıyordu.
kalbim,
çok erken yaşlanmış bir çocuktu.
oyuncaklarını kaybetmiş,
ellerinde sadece kırık saatler kalmış.
zamanı ileri sardıkça
daha geriye düşüyordum.

insan en çok kendinden kaçarken
yorulurmuş,
bunu öğrendim.
kaçtığım her köşe başında
beni bekleyen yine bendim.
ve ben,
kendime bile geç kalmıştım.

geri dönmek dedim adına,
oysa bu bir dönüş değildi,
bu, hayatta kalmak için
ruhumdan kaçmaktı.
bazı yollar
sadece yürümek için değil,
vazgeçmek için var olur.

karanlık,
bir yokluk değil,
fazlalıktır.
çok fazla düşünce,
çok fazla anı,
çok fazla keşke.

ve insan,
en çok keşke lerin altında
ezilir.

bir gün,
kendimi affetmeyi öğrenir miyim bilmiyorum.
ama şunu biliyorum,
her geri dönüş,
biraz daha sessiz,
biraz daha yalnız,
biraz daha ben yapıyor beni.

çünkü bazı ilerleyişler
ışığa değil,
derinliğe doğrudur.

Mustafa Alp
01/02/2026 03.00