Günlerimiz geçti böyle hayal meyal.
Yaşadığımız olsaydı keşki rüya.
Düşmedi önümüze rüyamızdaki gül.
Gördüğümüz bir düştü, heves kırılınca.
Ne bayram sabahımız.
Nede en mutlu anımız.
Haddini bilmezmiş hayallerimiz.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu iki dünya arasında sıkışmışlık, “Araf” kelimesiyle metafizik bir duruşa dönüşür. Hayaller “kilitli ve gizli” tanımlamasıyla, bastırılmış umutlara işaret eder.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta