Gemileri Batırdıktan Sonra Sevmek

değer verdiğim birinde
gemileri batırdığım zamanda
sevmek istemiştim
çünkü insan bazen
yanlış limanlarda doğrulanır
bazen de doğru bir kalpte
geç kalınmış bir akşam olur

ben o akşamların adamıyım
geç kalan saatlerin
içimde pas tutan rüzgarların

bir şehir düşün
sokakları suskun
duvarları yorgun
ve kaldırımlarında
benim ayak izlerim kadar eski bir yalnızlık var

orada bir yerde
birinin gözlerine inanmıştım

tekrar ayağa kalkıp
güvenmek bir kez daha
sevmek
aşk'ı yaşamak

kolay sandım
insan kalbini tamir edince
dünya da düzelir sandım

oysa kalpler
duvar ustaları gibi değil
yıkılan yerini hemen örmezler

bazen bir bakışta yıkılır
ve bir ömür boyu
enkazını taşırsın

gel gör ki çoğu insan
senin geç kaldığın zaman biriminde
sevmekten vazgeçmiş

insanlar erken yoruluyor artık
erken kırılıyor
erken vazgeçiyor

oysa ben
bir aşkın arkeoloğu gibi
yıllar sonra bile
aynı harabenin içinde
bir sıcaklık arayan adamım

biliyor musun
geç kalmak sadece saatlerle ilgili değil

bazen bir insan
başkasının hayatına
tam da sevmeyi öğrendiği anda girer
ama karşısındaki
çoktan unutmayı öğrenmiştir

işte o zaman
iki ayrı zaman çarpışır

birinin kalbi başlar
ötekininki bitmiştir

ve şehir
iki yaralı insanın
aynı sokaktan geçip
birbirini hiç görmemesiyle büyür

ben o sokakta yürüdüm

adını bilmediğim akşamların içinde
bir sigara dumanı gibi dağılan umutlarla

yine de
bir gün birinin kapısını çalacağım

gecikmiş bir sevgiyle
yarısı kırık bir kalple
ama bütün bir cesaretle

diyeceğim ki

bak
ben geç kaldım belki
ama sevgim hala burada

çünkü bazı insanlar
vazgeçmeyi öğrenmez

sadece
sevmeyi biraz daha derinden öğrenir

ve o gün
birinin gözlerinde
yıkılmamış son limanı bulursam

bil ki

o limana
batırdığım bütün gemilerle
geleceğim.