Gelmeyıp Gidenlerim. Şiiri - Süleyman Göbel

Gözlerimden yaş olup da ak. Sen elleri kollarına tak. Geçmişe değil geleceğe bak Elbet senin kalp de yanacak Kırıldı artık kalp gözüm. Sana söyleyecek yok sözüm Sen oldun bana kördüğüm. Seni tanıdım ben öldüm. Seninle oldu adım serseri. Annemden başka kim sever ki beni. Kalbi taş olanın gözünden yaş akar mi ki? Ben gibi bir gün oda sever belki. Cümleler anlamlarını kaybetti. Severim diyenler HEP çekip gitti. Kaldı geriye gecelerin sessizligi. Güluslerimi aldı benden verdi caresizlikleri. Yürüdüğüm her yol çıkmaz sokak. O gözlerden bir gün yaşlar akacak. Işte o zaman bu gözler sana acıyacak. Yasattiklarini elbet o kalbin yaşayacak. Bu kadar mi zordu sevgini vermek? Sana çok kolay geldi gitmek. Bir gün seni de kimseler sevmeyecek. Dil söyledimi kalbin acı çekecek. Yalan aşklara acırım. Yalancı aşıklara ağlarım. Masum bakan gözlere kanarım. Anladım ki acırsam acinirim Kırıldı kalemim yazamam artık. Biz hayalleri başlamadan yaktık. Fani dünya insanına çok kolay kandık. Yeter gayri ismini gereksiz yere andık