Gelecek Şiiri - İsmet Kaya

Gelecek

Ölüme merhaba demekti belki,
elimi sema'ya kaldırıp ismini martılara fısıldamak,
Beni anlıyormuşcasına kendi dillerinde karşılık vermeleri,
Anlamsız ve bir o kadarda haz veriyordu içime,

Belki
Mart ayının geçtiği zamanlardı,
Düşüncelerimde geçen martı'lardan
ve onlarla aramda geçen konuşmalardan eser yok,
Binlerce diyolog vardı belki kafa tasımda,
Bunlardan bir kaçıydı,
Benden kaçışın,
Kaide bumuydu?
yoksa O'muydu?
uğruna terk ettiğin ben'liğim,

Bir süre sonra fark etmiyordu insan yokluğunu
ve teklikle hiçlik arasındaki boşluğunu,
yalnızlık desen etrafta çokta,
sadece tın'larda ses çıkarıyor,
ve artık aciz kullar inkar ediyor,
Yalnızlığın varlığını,

Kimine göre kendimi kandırıyordum,
Kimine göre aklımı yemiş olmalıydım
Ki aç olduğum söylenemezdi,
Kimine göre ise saçmalıyordum,
ki me ne..

Bunların hepsi hurafe aslında,
İş'in aslı,
Martılar'ın karmaşık çığlıklarının,
aşkın karmaşalığındaki sefil dünya'ya fon müzik olmasıydı,
Beni kandıran,
Bana onu hatırlatan,
Yalnızlığm'ın sesini kapatan,
O tek fon müzik,

Ve o fon müzik altında bakan çiftli bakışlar,
Vatan'a millet'e hayırlı bir serilik veriyordu,
Benim katilim olduğu gibi,
elbet birgün,
şerefsiz insanlarında katili olacaktı,

Velhasıl kahin değilim,
Sadece,
Ölümler gelecek için ümit vaadediyor,
Sözüm benden dışarı,
Çünkü
Bende içeri, aşığında dışarı çalışan sevdiğimden pek ümidim yok,
Ama gelecekten ümitliyim,
İnanıyorum ki birgün gelecek...