Geldin Aklıma Şiiri - Sadık Kocabaş

GELDİN AKLIMA

Gün devrildi, çöktü dağın dumanı,
Kimseler duymadı gönül figânı.
Adını fısıldar gönlümün yanı,
Yaram kanar yine, geldin aklıma.

Yel aldı savurdu sarı yaprağı,
Ömrümün kurudu sevda toprağı.
Bir çift gözün kaldı gönül otağı,
İçime kor düştü, geldin aklıma.

Yağmurlar ağladı viran damıma,
Hasret düğüm oldu ince bağıma.
Bir ah çektim gece sustu yanıma,
Öksüz kaldım yine, geldin aklıma.

Turnalar göç etti dumanlı dağa,
Ben kaldım ardından baka baka.
Kader ince çentik attı yüreğe,
Bağrım delik oldu, geldin aklıma.

Sararmış mektuplar döküldü yere,
Her satırı aktı gözümden dere.
İsmini yazarken titredi hece,
Kalem ağlar oldu, geldin aklıma.

Rüzgâr sen kokardı geçtiği yerde,
İzini aradım kuruyan serde.
Ne yana döndüysem sensin her yerde,
Yollar sana vardı, geldin aklıma.

Ne bahar yüzüme güldü ne yazlar,
Dalımdan bir bir düştü beyazlar.
Yüreğimde dinmez ince sızılar,
Derman bulamadım, geldin aklıma.

Bir türkü yükseldi uzak obadan,
Tel tel içim koptu eski yaradan.
Bağlama inledi garip havadan,
Saz bile ağladı, geldin aklıma.

Yıllar alıp gitti ömür harmanı,
Kim toplar gönlümün kırık samanı?
Sensizlik öğretti bana zamanı,
Ömrüm eksik kaldı, geldin aklıma.

Kalemsiz Şair der, yazım budur yar,
Aşkın hesabını görmedi yıllar.
Toprak örter beni, susar diyarlar,
Son nefesi verdim, geldin aklıma.