Gel Yanıma Dedem Şiiri - Betül Kale

Pek sevmezdim seni dedem.
Ama içimde öyle bir sevgi vardı ki,
Söyleyemiyordum sana!
Çok zaman geçti,
Seni görmeyeli dedem.

Bırak yüzünü,
Sesini bile hatırlamıyorum,
Hatırlayamıyorum !

Bıraktın gittin bizi,
Şu koca dünyaya.
Çok mu meraklıydın toprağa girmeye?
Bizi bırakıp gitmeye!

Kalbim acıyor artık.
Dayanamıyorum sensizliğe,
Aklıma her gelişinde.
Sanki canımdan can koptu,
O gün,o saat,o dakika.

Özlüyorum seni peki ya sen,
Sen özlüyorum musun beni?
Yoksa unutup gittin mi bizi?

Gel diyeceğim,gelemezsin,
Yanıma otur diyeceğim,oturamazsın,
Konuşalım diyeceğim,konuşamazsın,
Yüzünü göreyim,sesini duyayım
Diyeceğim ama sen buraya gelemezsin ki!

Özlüyorum işte naparsın
Yanıp tutuşuyor yüreğim.
Dedem bir kez gel n'olur ki?
Biliyorum eşini de orada bırakamazsın,
Onu da yanında getir.

Ama n'olur o topraktan ÇIK!
Gel yanıma masallar anlat,
Gel yanıma başımı koşa,
Gel yanıma yeter ki gel,gel!