Gel Dese... Şiiri - Döndü Dülger

Bir “gel” dese yine sil baştan severim onu.
Kalbim hâlâ aynı yerden harlar aşkın korunu.
Ama öyle bir yorgunluk bıraktı ki içimde,
Bir adım atmaya bile mecâlim kalmadı,
Galiba mutlu bitiremeyiz biz bu hikayenin sonunu.

Bir seslense, yeniden küllerimi savururum rüzgâra,
Yeniden doğarım kendi yangınımdan.
Aynı harflerle kazırım adını,
Yıkılmış bu şehrin suskun duvarlarına.
Ama bilmiyorum,
Başa döndürebilir miyiz bu gönül oyununu.

Bir "sev” dese yine severim evet,
Deniz kıyıyı kendine nasıl çağırırsa,
Ben de öyle çıkarım bu çıkmaz yola.
Ama içimdeki yol…
Çoktan çökmüş bir köprü artık,
Ne ben geçebilirim üzerinden,
Ne ona ulaşır ayak izlerim bu defa.

Çünkü bazı hikâyeler
yeniden başlar kalpte,
Ama aynı yerden,
Aynı heyecanla yürüyemez insan...
Döndü Dülger