Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Muhterem Dostum;
Şiirde kime seslendiğiniz belli olmuyor...Muhatabınız,Allah mı,peygamber mi,yoksa dünyevî sevgili mi?...Bunu okuyucunun anlayışına bıraktınız herhalde....Fakat kafiyeler doğru değil...Kelimelerin kökü iç,kalp,sevgi.....'Bunların arasında benzer sesler yok....-ime' ekleri rediftir..Ölçü ve durak da yok....Kafiye kelimenin kök veya gövdesinde aranır...Aradık ama bulamadık:):):)
Selam,saygı ve muhabbetlerimle!....
M.Nihat MALKOÇ
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta