Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
güzel dizelerinizi keyifle okudum..
Geçmiş zaman olur ki... bugünlerdir geçmişi aratan özleten..zaman içinde yozlaşan, kokuşan, yenilik adına modernlik adına değişimlerdir..geçmiş zamanın kokusunu yüreğimize getiren..Kutluyorum.
Hayatın anlamında kalmak....Çok güzel bir ifade...Kutlarım...Yüreğinize sağlık...
yüreyinize saglık arkadaşım çok güzel anlatmışsın ama geçmiş hep bizleri nedense rahatsız ediyor özellikle mutsuz günlerin sevgiler.....
Dönüyor zihnimde bu plak
Döndükçe dönüyor durmaksızın
Bu zamana gözümü kapadım
Ben hayatın anlamında kaldım
Kendi kendime konuştum bazen evimde
Hem kızdım ,hem güldüm halime
Bazıları seyrederken hayatı en önden
Kendimi bir sahne de buldum...Oynadım
Öyle bir rol vermişlerdi ki....
Okudum...Okudum anlamadım...
Biraz Nietcshe.......Biraz Nil'ce
Kaleminiz hap yazsın inşaallah....Saygılarımla
Geçmişe özlem,zaman zaman hepimizin yaptığıdır ...acaba daha güzel olduğundan mı...yoksa yaşamın tadı mı eksildi yıllar büyüdükçe ?
Güzel şiirinizi kutluyorum.
Geçmişin sadeliğini yaren bildim
Bu yareni zihnime konuk ettim
Bazen güldüm bazen ağladım
Ben hayatın anlamında kaldım,
İnsan diyorki zaman değişti,aslında zaman ve dünya aynı,değişen sadece insanlar oldu,insanların yüreklerindeki sevgiler ve aşkları değişti maddeleşti maalesef,kirletildi, eskinin nerde sevdaları,nerde siyah beyaz olan güzellikleri ben hayatımda 2 renk tanımıştım çocukluğumda siayh ve beyaz 2 side ne kadar saf arı ve duruydu ama şimdi renkler çoğaldıkça insanların içinde arayışlarda çoğaldı,kaçamaklarda çoğaldı değerler bitti,nerde o eskimeyen şarkılar ve eskimeyen dostluklar,hepsi hayatın anlamında kaldı sizin gibi,yüreğinize sağlık yüreğinizdeki o saf manevi güzellikler daima kalsın sizde kalsınki sizin özünüz değişmesin gerçi bu saatten sonra da istesenizde bu zamana benzemezsiniz,kaleminiz daim olsun.
tebrikelr efenedim güzeldi kaleminiz daim olsun saygıalrımla yıldırım şimşek
GEÇMİŞİMLE GELECEĞİM
GÜLDÜM DAHA GÜLECEĞİM
DOSTA SELAM VERECEĞİM
SEVDA DENEN ÇÖLDE KALDIM---
ELİNE SAĞLIK ÜSTAD SAYGILARIMLA
GEÇMİŞİMLE GELECEĞİM
GÜLDÜM DAHA GÜLECEĞİM
DOSTA SELAM VERECEĞİM
Bu şiir ile ilgili 50 tane yorum bulunmakta