Ağaçların selama durduğu bir yolda,
Yabancısıydım yerin ve zamanın.
Kendi durağımda beklerken tek başıma,
Bir otobüs geçiyordu ters açıda ...
İçerideki yolcular kendi telaşında,
Ama o kadın tam camın kenarında,
Duru, güzel yüzüyle asırlardır,
Beni arıyordu sanki garip bir heyecanla ...
Tebessümü, tanıdık bir rüyadan kalma...
Ne bir söz, ne bir ses; yalnızca o bakış.
Göz göze durdu zaman o birkaç saniye,
Bütün evren, iki yabancı bakışa sığdı.
Otobüs kaybolurken ağaçların içinde,
Beynime kazındı kalbimin yüzü..
Geçip gitti saniyeler içinde ruhumun kızı .
Elli yıl geçti üstünden aklımdan çıkmadı o sızı.
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 11:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsan zihni, tıpkı ağaçların fotosentezle çevreyi gövdesine resmetmesi gibi, hayatın önemli anlarını kısa süreliğine bile olsa "resmini çekip" derin hafızasına kazıyor ve o hiçbir zaman silinmiyor .
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!