Geceme Çöken Sessizlik Şiiri - Hamit Atay

Geceme Çöken Sessizlik

Geceme çöken sessizlik var bu akşam,
Ne bir yıldız yanıyor, ne ay gülüyor.
Bir rüzgâr eser, ama o da yorgun,
Sanki dünya bile bana küsüyor.

Odamın duvarları konuşmaz oldu,
Saatler ağır, zaman yürümüyor.
Bir yalnızlık sarıyor dört bir yanımı,
Kalbim çırpınıyor ama kim duymuyor.

Pencereden bakarım karanlığa doğru,
Her ışık sönmüş, her yol kapanmış.
Bir tek ben varım, bir tek yüreğim,
Kendi suskunluğunda yanıp kavrulmuş.

Düşlerimden gelen ayak sesleri var,
Hatıralar dolaşır yavaşça içimde.
Gözlerin düşer aklıma aniden,
Bir an parlar, sonra yine söner.

Sessizlik, bazen dosttur insana,
Ama bu gece öyle ağır ki üstümde.
Ne şarkı dinleyebilirim, ne söz söyleyebilirim,
Suskunluk boğar beni sessiz elleriyle.

Yüreğimde çığlık var, dilimde yok,
Anlatamam, saklayamam kimseye.
İçimde yankılanan bu büyük boşluk,
Geceme çöken sessizliktir işte.

Ve bilirim, sabah doğacak elbet,
Ama ben yine aynı ben olacağım.
Çünkü geceler hep aynı fısıltıyla gelir,
Geceme çöken sessizlikle baş başa kalacağım.
Hamit Atay