Gecelerin koynuna yumdum gözlerimi
Düşledim seni karanlıkların zifrinde
Sen, o karanlıkların içinde
Işık oldun, nefes oldun, ses oldun, yürek oldun.
Aydınlattın yüreğimi gecelerin koynunda
Özledim, bekledim seni olmayan sabahlarımda
Sıcaklığını hissettim, dokundum yüreğine
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta