Gece Yalnızlığı Şiiri - Ayşegül Zeybek

Gece herkes uyuduğunda
insan en çok kendine yakalanır

Gündüz kalabalıklar vardır.
Mesajlar.
Bildirimler.
Koşturmalar.
Ama gece
Gece kimse rol yapamaz.
Işıklar azalınca
insanın içi aydınlanır.
Ve o sessizlikte
bastırdığın ne varsa
yavaş yavaş yüzeye çıkar
Eski konuşmalar.
Yarım kalmış cümleler.
Gönderilmeyen mesajlar.
Gece yalnızlığı
bir odada tek başına olmak değildir.
Kalbinin içinde yankı yapan
bir ismi susturamamaktır
Saat 02:17’de
hiç kimseyi arayamayıp
ekrana bakmaktır.
Çevrim içi olanlara değil,
çevrim dışı kalanlara takılmaktır.
İnsan en çok gece düşünür.
En çok gece özler.
En çok gece kabullenir.
Çünkü gündüz güçlü görünmek kolaydır.
Ama gece…
gerçek olursun.
Yalnızlık bazen eksiklik değildir.
Bazen arınmaktır.
Kendinle baş başa kalmayı öğrenemeyen
kimseyle sağlıklı kalamaz.
Ve bir noktada anlarsın…
Gece seni yalnız bırakmıyor.
Sana kendini hatırlatıyor.
Belki de mesele yalnızlık değil…
Mesele, kendinle barışık olup olmadığın.

Gece susar.
Şehir susar.
Herkes susar.
Ama kalp…
asla susmaz.