Gece Ve Sen Şiiri - Suleyman Zorman

Müthiş bir sessizlik kuşanmış şehir,
Konuşsam, bu büyülü sükût dağılıp gidecek sanki...
Böyle şiir kokan bir gecede dans etmeyi yeğlerdim,
Lakin kadehimdeki son yudum bitmeli.
​Camda yansıyan çehre ben değilim;
Bu şehri bana sevdiren, senin o eşsiz yansımandı.
Cam değil de sanki bir can kenarı burası;
Elimi uzatsam, parmak uçlarım tenine dokunacak gibi...
Bir ömür kadar yakınımdasın,
Lakin gençliğim kadar uzak.
​Öpsem, birer birer dirilecek içimdeki tüm ölü düşler...
Geceyi yırtan ışıkları, yani yıldızları taç yapayım saçlarına,
Yeter ki gel yanıma.
Karanlığımı dağıtan o kutlu ışığım sen ol.
​Gelişinle ikiye böl beni;
Bir yanım "sen" olsun, öbür yanım "biz"...
Hadi, dokun ruhumun kurumuş ve çatlamış yanına;
Ter ol bedenime,
Susuzluğuma ilaç ol.