bu şehir kendini her akşam
sigara dumanına sarıp uyuyor
ben uyuyamıyorum
çünkü bir kadın var
harfleri serseri
bakışı liman kaçkını
saatler pas tutmuş istasyonlarda
trenler gecikmeyi öğreniyor
ben seni beklemeyi
bir direniş biçimi sanıyorum
rakı bardağında çoğalıyor yalnızlık
beyaz bir harita gibi
dokunsam dağılacak
dokunmuyorum
çünkü bazı şeyler
ancak eksikken gerçek
senin adını
bir duvar yazısından okudum
üstü aceleyle silinmiş
altı hâlâ kanıyor
anladım
aşk dediğin
biraz siyasettir
biraz suç
bir ülke büyüyor içimde
yasaklı ve yoksul
sokak lambaları sorguda
gölgem kaçak
kalbim müebbet
ey kadın
hangi limanda bıraktın beni
hangi paslı gemide
çünkü bu şehir
beni senden soruyor
her gece
ısrarla
ve ben
cevap vermemeyi
en devrimci susuş sanıyorum
Kayıt Tarihi : 7.1.2026 10:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!