Geç kalmış bir arınma

Ey kalpleri evirip çeviren Allah’ım…
Bu gece ellerim boş, yüzüm yere eğik, gözlerim dolu dolu geldim kapına.
Ne savunacak bir sözüm var, ne de temize çıkaracak bir mazeretim.
Sadece pişmanlıkla ağırlaşmış bir kalbim var…
Ve gözyaşlarım… yalnızca gözyaşlarım.
Ya Rab…
Günahı işlerken kalbim susmuştu.
Vicdanımın sesini bastırmıştım, nefsimin alkışına kandım.
Bir bakışta kayboldum, bir sözde kırdım, bir hatada sustum.
Her sustuğum yerde bir kalp incittim belki…
Ve her incittiğim kalple, Sen’den biraz daha uzaklaştım.
Şimdi gecenin en karanlık saatinde
Yastığıma başımı koyduğumda
Beni uyutmayan şey ne dünya derdi, ne insanlar…
Beni uyutmayan kendi günahlarım, Ya Rabbi.
Kendi yüküm, kendi utancım…
Affın deniz gibi geniştir derler…
Ama ben o denize bakmaya utanıyorum.
Ellerim kirli, dilim kirli, kalbim yorgun.
Yine de biliyorum ki
Sen affetmeyi seversin…
Ey bağışlayan Rabbim…
Beni arındır.
Yağmurun toprağı yıkadığı gibi
Gözyaşlarım da kalbimi yıkasın.
Bu gözyaşları sahte değil,
Bu pişmanlık geçici değil,
Bu dönüş bir korkudan değil,
Sana hasretten…
Biliyorum…
Her günah bir iz bırakır kalpte.
Ama Sen “Tövbe eden hiç günah işlememiş gibidir” buyurmadın mı?
Ben de o tertemiz başlangıca sığınmak istiyorum.
Yeniden doğmak istiyorum affının sabahında.
Ya Rab…
Eğer bir daha aynı hataya düşersem
Beni bırakma.
Düşerken elimden tut.
Unuturken hatırlat.
Şaşırırken yol göster.
Kalbimi sana sabitle.
Son bir kez değil…
Her nefeste arınmak istiyorum.
Her secdede biraz daha temizlenmek…
Her “Âmin” de biraz daha hafiflemek…
Bu gece gözyaşlarım şahit olsun.
Bu pişmanlık şahit olsun.
Bu kırık kalp şahit olsun.
Ben geldim Ya Rabbi…
Kirli geldim ama dönmek istedim.
Ağlayarak geldim ama umutla geldim.
Affet…
Arındır…
Ve beni, Sen’den başka hiçbir kapıya muhtaç etme.
Âmin.