Gazze Şiiri - Baki Ortak

Gazze’de çocuklar ölüyor
Dünya seyrediyor.
Bir ekran kadar yakın,
bir vicdan kadar uzak ölüm.

Bebeklerin adı yok artık,
sayılara dönüştü yüz binleri buldu;
“son dakika” yazısının altında
kanla silinen gülüşler…

Bir annenin kucağı
artık beşik değil,
kefen taşıyor kefen.

Süt kokması gereken dudaklarda
barut tadı var,
oyuncak olması gereken ellerde
enkazın soğuk izi var.

Gökyüzü bile utanıyor
üstlerine yağdığından,
ama yine de durmuyor bombalar.

Bir çocuk düşüyor yere,
düşerken büyüyor sanki,
çünkü ölüm
onları erken adam yapıyor.

Dünya…
Kimi diplomasi diyor,
kimi denge,
kimi “taraflar itidal göstermeli.”

Hangi itidal
bir çocuğun parçalanmış bedenini
yerden toplar?

Hangi kınama
bir babanın yıkılan kalbini
ayağa kaldırır?
Hangi suskunluk
masumdur bu kadar?

Gazze’de
okullar mezarlık,
hastaneler hedef,
dualarsa göğe çarpıp
geri düşüyor yere.

Bir çocuk soruyor annesine:
“Anne, cennet uzak mı?”
Anne cevap veremiyor,
çünkü cennet
şu an çok yakın.

Ey dünya!
Senin adaletin
hangi sınır kapısında kayboldu?
Hangi masada pazarlık edildi
bu çocukların canı?

Bir taraf çok güçlü,
öteki taraf çok yalnız.

Ama bil ki,
mazlumun ahı
gecikse de şaşmaz.

Toprak kana doymaz,
ama zalim
hiç doymuyor.

Bir gün
bu sessizlik yargılanacak,
bu suskunluk yazılacak tarihe,
ve çocukların bakışı
şahit olacak herkese.

Gazze’de çocuklar ölüyor…
Dünya seyrediyor.

Ama biz susmuyoruz.
Çünkü bu sadece bir coğrafya değil,
bu insanlığın sınavı.

Ve ben
bir kul olarak,
bir vicdan kırıntısıyla haykırıyorum:

Bu zulüm geçecek,
bu karanlık dağılacak,
çocuklar yine göğe uçurtma bırakacak.

O gün gelene dek
bu sözler yanacak dilimde,
bu öfke dinmeyecek içimde.

Benim adım önemli değil,
ama sesim mazlumdan yana.

Yaz bunu tarihe:
Kul Ortak
zulme karşı susma.

KUL ORTAK