Gar Yeri Şiiri - Suleyman Zorman

Saat on.
Dört geçe.
Ankara
taş kesildi.
Bir halk vardı orada,
çıplak gerçeğiyle,
ekmekli,
umutlu.
Barış diyordu.
Hepsi bu.
Gara çıkan yollar
işçi kokardı,
kadın sesi,
çocuk soluğu.
Yan yana durmayı
bilirdik henüz.
Ama
bir gölge sızdı araya.
Adı belliydi.
Yolu belliydi.
Yükü ölümdü.
Dosyalarda yazılıydı,
raporlarda mühürlü.
Ve devlet
baktı.
Sustu.
Sonra
gök yarıldı.
İnsan
ikiye bölündü.
Bir ana
adını yitirdi evladının.
Bir çocuk
geleceğini.
Ayakkabılar kaldı.
Yarım pankartlar.
Bir de
“buradaydım” diyen
kanlı taşlar.
103 can.
Sayı değil bu.
Bir ülkenin
eksilen nefesi.
Dediniz ki:
Fail bulundu.
Ama suç
yetimdi.
Yukarıda
sandalyeler boştu.
Aşağıda
toprak dolu.
İhmal dediniz.
Kader dediniz.
Adını anmadınız:
Katliam.
Ey memleket!
Bu kan
tesadüf değildi.
Göz göre göre geldi.
Önü açıldı.
Üstü örtüldü.
Şimdi
her 10 Ekim’de
saat on dört geçe
bir halk
nefesini tutar.
Çünkü bilir:
Unutmak
bir daha öldürmektir.
Bu bir ağıt değil.
Bu,
taşa yazılmış
bir hesap defteri.
Ve biz
henüz
kapatmadık.