gurbet şehrin sokaklarında,
beni ben yapan nefsimin;
çaresiz, emelsiz hemen hemen her anında,
boğazımı düğümleyen her cümlemle,
sürükleniyorum.
hayat mı gaddar?
yoksa yorgunluğun kollarına sarılan ben mi?
çaresizlik mi?
vefasızlık mı?
bilmiyorum.
öfkeli, savruk adımlar.
dikenlerle doldurulmuş bir yatak.
bana kan davası güden kağıt ve kalemim.
tenimi okşayan rüzgar.
bilmiyorum.
ben niye varım?
bunu da bilmiyorum.
12.04.2018, BURAK ÖZKAYA.
Burak ÖzkayaKayıt Tarihi : 4.12.2018 16:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!