yüreğimi ele geçiriyor fısıltılar
geleceği bir endişe olarak sunuyorlar
sessizlik ve keder içinde izliyorum onları
mahrum kaldıklarımı hiç hatırlamıyorlar
çökmüş bir yüzün kederli bakışlarında donukluk seziliyor
o soğuk mezarlar nice ruhları bedenleriyle sınıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta