Final Şiiri - Hamza Mamaş

Ne anlamı vardı,
Nereye kadardı hatıralar.
Ne ağır yük senden kalanlar.

Ne gerek vardı.
Değer mi dünya için kendin satmaya.
Değer mi küçülüp, ölçü tutmaya.
Değer mi hoyratça gönül yıkmaya.

Bilse gönlüm, taşı severdi de,
Tövbe tutmayan seni sevmezdi.
Bu yangın bitirir ikimizi de.
Bu ışık başkasının, sende sönmezdi.

Günler,
Aylar,
Yıllar sensiz geçecek.
Ortak günahlar,
Kabul olmayan tövbeler,
Riya dolu zamanlar birleştirecek bizi.
Günahın yaktığı zamanda buluşacağız.
Kaç sen, ey yar!
Sonu cehennemde olsa buluşacağız.

Bembeyaz sayfamı düşünüyorum.
Kara kalemlerini.
Arzulu hallerini.
Yanan ateşlerini.
Cehennemlik hayallerini.
Seni düşünüyorum.
Seni düşlüyorum.
Ölümü,
Hesabı,
İmanı hesaba katmayan yar.
Bize üzülüyorum.

Her şeyim vardı oysa.
Her şeyin vardı.
Hangi ölçü sana tam,
Hangisi bana dardı.
Ey makberden utanmaz yar.
Ömür ne ki.
En uzunu yüz yıl kadar.
Değer miydi yoluma mani olmana.
Değer miydi dünyamı karatmana.

Şimdi uzun şiirlere konusun.
Basit, yalın mısralara.
Adını demem zamanda meftunsun.
Demem adını, o finalde.
Deliler gibi bir final borçlusun.

Sana layık bitişe hazırlanıyorum.
Yorgun ruhumun feryadına bakarak.
Gün be gün yaşlanıyorum.
Sen saydığım acılardan bıkarak.
Uykusuz gecelerin sabahında seni sayıklayarak.