Feyzullah Kırca Şiirleri - Şair Feyzulla ...

ŞİMDİ NEREYE GİDİYOR

Yolunda bulduğu mührü, sahibinden kıskananlar
Sonu gelmeden dünyanın, şimdi nereye gidiyor?
Şeytanlığın yalanlarına, şeytandan da has kananlar
Kalanlarına bakmadan, şimdi nereye gidiyor?

SIYRILMALI GÜNAHTAN

Mutluluğun yolu nerede, henüz bilmem tam olarak
Mutsuzluğa kurulu perde, kula yaranmaktan geçer
Allah için düşsen de derde, halis niyetler dolarak
Hakkı bilemez yola gelmez, şerlik eker şerlik biçer

SEVGİYE HASRET ELLERİNİ

Karşılığını bulur mutlaka gönülden sevenin sevgisi her yerde
Bir getirisi vardır mutlaka sevene, sevginin dolduğu ferde
Sınırsız nöbetlere koysa da seni karanlık ve ayaz gecelerde
Ta ki sımsıcak bir el tutuncaya kadar sevgiye hasret ellerini

BİLMEZ

İnsanı ateş değil, kendi kibri yakar
Derdi doğruluş değil, sana eğri bakar
Hakla yoğrulmuş değil, sana doğru çakar
Herkeste kusur görür, kırmak bilmez şaşı

BOZUKSA
Paran bozuksa koy kenara
Lazımsa harcarsın bir ara.
Yaren bozuksa harca gitsin
Sonra açar gönlünde yara...

Hala kulak vermeyecek miyiz kur-an’a
Rahmet iner mi ona aykırı durana
Diline, eline vicdanına kilit vurana
Davacı olur ilk kıble Mescid-i Aksa.

Müslüman’ın uykusu gidiyor zoruma

GEL ÖMÜR GÖZLÜM

İnsan bazen hüzün, bazen dolar neşe
Bazen solar yüzün, dönersin güneşe
Bahar salar güzün, vuslat doysan eşe
Süsüm, diğer yanım, gel kömür gözlüm

Rüzgâra kafa tutan yağmurların göllere dolması
Gecenin koynunda saklı, şılak yıldızların olması
Her yaratılan varlıkların, mutlak bir son bulması
Mevla menziline hızlıca yaklaşmayı hatırlatır.

Her gecenin mutlaka aydın bir sabaha uyanması

HUZURU BİLELİM

İmanın sinesinde birlik,
Ey sağa ve sola sapanlar
Bozulmasın yine de dirlik
Gafletle cahillik yapanlar

Kör cehalet olmuş künye, şirklere şirk ekliyordu
Karanlık doluydu dünya, dört göz ile bekliyordu
Vuslatın en muştusuna, zaman, an tekliyordu
Teşrif ederek geliyor, kırmızı güller goncası

Takvimlerden miladiydi, yıllardan beş yüz yetmiş bir