Feride Şiiri - Bengül Yağıbasan 2

Beher boydan çocuk çişi emmiş yatakların gün ışığına düşkünlüğüdür dayatılan korku, korkuyu kasıklarında değirmen taşı gibi öğüten tanrının gücünden üstün bir güç tatlısıdır.

Ben şiir yazamam, elim bir Türk zindanında mısralar kadar zincir pası yer çünkü. Ben şiir yazamam ; uykularımı bölük bölük asker potiniyle ezerler sonra.

Anam, avradım...

Kocam der yazamam...

Oysa köyün arka yamacında kurtlar sürüyü yırtar dişince, hayvanca, ben seni sevemem, ölmek senin için sevmeyse sonra kabul et.

Oracıkta heybene düşürdüğün azığı yedik. Kurşunlar gökyüzünü çizerken. Safi bir çehreydi yüzünün tümü. erkekler kancık çamuruna bulanmıştı.

Bir yağmur yağımında cenabet çiçeğin kapanıp büzüşmesinin yıkanması ve durulanmasının rahatlığı, algısını ayrı tut.

Bırakma kimselere...

Bırakma kimselere; beride, bereket kayalarında sütün mavisini, kahvesini biraz kar havanın en rüzgar-i ateşiyle.

Kavganın o hırçın inadına bir yorgunluk içir.

Feride çıkmaz bir patikanın uçuruma köprüsüdür aşk gibi. Tutku gibi.

Tut ki şiir bitmez sen bitmezsin.

Ama bütün yağmurlar diner, bütün rüzgarlar durur, bütün insanlar ölür.

Ne kadar kapı kapanırsa ne kadar gök yırtılırsa ve ne kadar toprak göçerse sen kapılarını açık tut...

Avuçlarında işçiler, iççiler,ağlayanlar, gülenler bir şenlik içeri girerler... bir şenlik !

« ve sonrasını ben bilirim ! »

Hani sözün bittiği yerde gözler konuşurdu
Ne sözün var artık nede gözlerin
Benim elimde hala o beyaz güvercin
Hani dönüşün olacaktı da beraber uçuracaktık
Derin maviliğine gökyüzünün...

şimdi ne söz ne göz... konuşmuyor
sessizliğin rengine sarılmışlar
anlayacağın dilsiz bir ağıttır her ayrılık...
Zamanın boşluğuna tütün döktüm
Gözyaşı
Kelimelerin hırçın çocuklar gibi
Dizlerimdeki kanı döktüm

Bir dengbején şahdamarı isyanıyım
Bir türküye düşen ter kokusunun keskinliği
Sonrasını ben bilirim
Kabzası kudurmuş bir mavzer
Alıp başını
Kurşun kurşun öksürürken.

Bengül YAĞIBASAN & İrfan SARI