Felek Şiiri - Ali Saye

Kime "can" dediysem,
Canımı en derinden o yaktı.
Kimi aile bildiysem,
İlk sırtını dönen yine o oldu.
Meğer en ağır ayrılıklar,
Kan bağıyla değil, güven bağıyla yaşanıyormuş.
İnsan bazen yabancıdan değil,
Kendi bildiği yürekten yaralanıyormuş.

Keşkeler kaderimiz oldu,
"Neden?" soruları gecelerimin dili oldu.
Sabahlara kadar sustum,
Çünkü bazı acılar anlatılmaz,
Sadece gözlerin altında büyür,
Kalbin içinde sessizce çürür.

Bir girdabın tam ortasında kaldım.
Ne kıyıya varabildim,
Ne de boğulmaya razı oldum.
Her dönüşünde biraz daha eksildim,
Her nefeste biraz daha kendimden vazgeçtim.
Bu hayat, umutla umutsuzluk arasında
İncecik bir ipte yürüttü beni.

Her iki taraf da acıydı.
Ne kalan huzur buldu,
Ne giden mutlu oldu.
Her zerresi hüsrandı yaşananların,
Her anısı gözyaşı kokuyordu.
Mutluluk dediğimiz şey,
Bir fotoğraf karesinde unutulmuş gülümsemeymiş meğer.

Ben insanlara ev oldum,
Onlar bana enkaz bıraktılar.
Yaralarını sardım,
Kendi yaralarımı gizledim.
Omuz oldum ağlayanlara,
Ama omzuma yaslanacak kimseyi bulamadım.
Ben herkesi dinledim,
Beni dinleyen sadece geceler oldu.

Bir zamanlar inandığım cümleler vardı.
"Sonsuza kadar."
"Asla bırakmam."
"Ne olursa olsun yanındayım."
Şimdi hepsi rüzgârın savurduğu
Eski yapraklar gibi.
Dokunsam dağılıyor,
Hatırlasam canımı yakıyor.

Beni değiştiren zaman değildi.
İnsanlardı.
Sevginin de ihanetin de
Aynı gözlerde yaşayabileceğini öğrendim.
Gülümseyen yüzlerin ardında
Sessiz vedalar saklıymış.
Bir insan, sarılırken bile
Yavaş yavaş uzaklaşabiliyormuş.

Yorgunum...
Ama yorgunluğum bedenimde değil.
Ruhum diz çökmüş artık.
Her yeni güne,
Bir önceki günün yükünü taşıyarak uyanıyorum.
Ve her gece,
Biraz daha eksiliyorum kendimden.

Bazen düşünüyorum;
Ya hiç tanışmasaydık?
Belki bu kadar yanmazdı içim.
Belki adını duyunca
Kalbim böyle ürpermezdi.
Belki de hayat,
Bu kadar ağır gelmezdi omuzlarıma.

Yine de beddua edemiyorum.
Çünkü sevmek,
İnsanın içinde ölmeyen son iyilikmiş.
Canımı alanlara bile
Kötülük dileyemeyecek kadar sevdim.
İşte en büyük yenilgim de buydu;
Kalbim, aklımdan hep daha merhametliydi.