Feleğin Çatladigi An Şiiri - Serdar Yusuf

Feleğin Çatladığı An

Ben Med’in en eski türküsü gibi
ince kumların içinden, güneşin alevinde yükseldim.
Sıcak meltemler tükürdü yüzüme
hiç beklemediğim anda.
Ruhum Bermuda Üçgeni’nde binlerce kez yıkandı,
fırtınalar içinde savruldu.
Ne asilliğim kayboldu,
ne asaleti,
ne de acı çeken geçmişimin izi silindi.
İşte dirilişim burada.
Hortumlar eğilir önümde.
Savaş değil, sevgi akar gözlerimden.

Sen dişi bir ejderha,
ateş kavminin son prensesi;
bakışların yaktı ruhumu,
saçların kıyametin sırrını fısıldıyor.
Pabuçların Athena Tapınağı’nda, şeref masasında.
Ellerin, Zeus’un siluetinde bir anahtar.
Kokundan biraz ver bana.
Çok açım, çok acılıyım bu yerde.
Saçlarıma dokun ölüm meleği gibi.
Yitik bedenim sanki musalla taşında.

İçerisi çok karanlık.
Uçmak istiyorum artık.
Göğsümde yeni çatlamış özgürlük dalı,
gözlerimle suladığım yıldırımlar.
Kalbimin içindeki hoyrat çocuk
kanatlarını gökyüzüne fırlatıyor.

Damarımda yıldırımlar çarpıyor,
gözbebeklerimde fırtına susmuyor;
her adımımda dünya eğiliyor,
rüzgarla dövüşüyor kanatlarım.

Al beni gözlerindeki sonsuz deryaya.
Kaybolsun düşlerim içinde.
Kırık ellerim, saç tellerim,
son baktığım kuş yavrusu —
bir iyi dileğim hatıra kalsın dışarıda.

Al beni göğsüne.
Erit ateşten yüreğinle.
Buzullar çatlar, dünya titrer,
felek kırılsın çat diye önümüzde.

Sar beni benliğinle.
Vur tekmeyi sehpaya.
İdam fermanı utansın sözlerinden.
Şair ağlasın, ağır yazsın.
Mezarcı bugün aç kalsın.
Sazcı, söze sığınsın.
Ve söz bir olsun dilimizde.