Fecri Elem Şiiri - Ömer Altun 2

Yama sonrası hazan nüksetti yaralarıma
Bulutlar kurudu yağmur yerimden…

Tebessümlerime ekildi gözyaşı filizleri
Güz kuşağı hatıraların fecrinde baş gösterdi elem
Karıştı alışagelen iklimler kirpiklerimde
Gelincik çiçeği baharında sükût iliştikçe kırılgan hislerime
Sığındı yüreğim kirpiklerine…

Düşerken uçurum diplerine
Avazlarım yıkandı ismin ile…

Sevmemezliğindendi öksüzlüğüm
Gönlüm mahşerinde hasretin yangın
Ab-ı hayat nefesin deryayı sürur
Rüyalarındır genzimde coşan biriken
Ey gönlüme saplanmış sevdayı hançer
Hadi gönlüm yaralarını tuzla nefesinden...

Sürurum tutsaktır hüznüne
Sürgünü mekanımdır adım bastığın her yer …

Uğramayı bıraktığından beri rutin düşlerime
Serzenişlerimi köpürüyor denizler
Sorgusuz sualsiz derinlerden yağmalanıyor kalbim
Dudak çürüklerimde nazenin sevdan gülleri
İzmarit ateşinde yıllandıkça kederim
İsmin tütsüsünde asılıyor gülüşlerim
Ey gözyaşlarım sahibi..!
Hadi dağıt nefesin meltemi ile cümle hüzün ve kederimi...

Ne vakit anlatsa seni gönlüm mehtaba
Gözbebeklerin okşar kahverengi hüznümü…

Bahar sıcaklığını zerk ettikçe tenin tenime
Karış karış kapladı hasretim yeri ve göğü
Kördüğümlüğüm..!
Sevinçlerinden öpseydim mesela
Son bulurdu ruhum zemheri mevsimleri
Güz kuşağım; bilmem diri diri gömülsem toprağa
Söndürür mü toprak sevdam ateşini…