Fazla Şiiri - Semih Ergili

Bir akşam, şehrin gürültüsü yavaşça sönüyordu. Sokak lambalarının titrek ışıklarıyla aydınlanan dar bir sokağın köşesinde, eski bir kütüphane sessizce duruyordu. İçeri adım atanlar, sayfalardaki eski hikayelerin, unutulmuş kelimelerin seslerini dinleyebiliyordu. Bu akşam, kütüphanenin kapısının önünde yalnız bir adam belirdi. Adı Ezra'ydı. Ezra'nın hayatı, düşüncelerin arasında kaybolmuş bir gemi gibiydi. Zamanın kumları arasında sürüklenirken, yıldızlarla dolu bir denizin yalnız gezginiydi. O gece, kütüphanenin kapısından içeri adım attığında, bir şiir kitabının sayfaları arasında kendini buldu. Yorgun bedeni bir sandalyeye çöktü ve yavaşça kitabı açtı. Satırlar arasında dolaşırken, zamanın hızla geçtiğini fark etmedi. Gece ilerledikçe, kelimelerin melodisi onu hafif bir uykuya sürükledi. Gözleri kapanırken, o, kelimelerin ötesinde bir dünyaya doğru yol aldı. Rüyalarında, bir şiir hikayesi başladı. Gökyüzünde yıldızlar parlıyordu, ancak her biri bir sözcük gibiydi. Bulutlar, mısraların arasında dans ediyordu. Ezra, bu şiirin içine doğru çekildi ve kelimelerin büyüsüyle sarıldı. Gözlerini açtığında, kütüphane sessizdi. Ancak içindeki hikaye, onunla birlikteydi. Kalktı ve sayfalar arasında dolaşırken, o gece yaşadığı rüyanın izlerini buldu. Sabahın erken saatlerinde, Ezra kütüphaneden çıktı. Yıldızlar hala gökyüzünde parlıyordu ve gece boyunca yaşadığı şiir hikayesi, onun içinde bir ışık bırakmıştı. Artık, düşünceleriyle yalnız olmadığını ve kelimelerin ona eşlik ettiğini biliyordu. O günden sonra, her gece hafif uykuya daldığında, yeni bir hikaye başlayacak ve şiirin büyülü dünyasına yolculuk edecekti.