Bir ağaç yeri gelir gölge olur, sırtınızı yasladığınız bir dost, bir ağaç yeri gelir sizin çocukluğunuz olur ve o ağaç zamanı geldiğinde sizin için can verir, dimdik bedeni yıkılır ve biz insanların günlük ihtiyacı olur.
Bu durumda biz insanlar katil mi oluyoruz? Hayır elbette katil değiliz. Allah Teâlâ bize mucizevi nimetler verdi biz layığınca kullanıp emanet ettiği dünyaya sahip çıkalım diye. Bizler katil değiliz ama nankörüz. Kıymet bilmiyoruz, değer vermiyoruz. “Ben öyle biri değilim, ben öyle bir şey yapmam” diyoruz, yeri geliyor 10 yoldan 8’i iyi ise biz geriye kalan 2 kötü yolu seçiyoruz. Kötülük kanımıza nakşedilmiş gibi bedenimizden çıkartamıyoruz. Köy havalarına, meyve veren ağaçlara hasretiz ama bize ait olan dünyaya el atmıyoruz, uğraş göstermiyoruz. Neden mi? Çünkü rahatlığa alışkın bedenlerimiz ter dökmeyi unutmuş, akıllarımız yararı zararı ayırt edemez olmuş. Koca dünya da küçücük hayatlarımıza saklanıyoruz. Ah! Bir adım atsak her şeyin altın değerinde olduğunu göreceğiz ama oturduğumuz yerden kalkmamakla mükellef gibiyiz. Sanki bu dünya bizim değilmiş gibi.
” Ne yapmalıyız?” dediğinizi duyar gibiyim. Biraz coşmalıyız , içimizdeki hararet artmalı, hevesli, hırslı bireyler olmalıyız. Aksi takdirde içimizdeki o heyecan zamanla sönebilir. Bu dünya da oturmak hiçbir zaman işe yaramadı. Şimdi de yaramayacak. Her insan farklı bir düşüncedir. Bu nedenle etrafınızdaki insanlarla iletişim halinde olup, el ele vermelisiniz, çünkü bu dünya her zaman şen şakrak olmayacak.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!