Aynı yüzüm gibi iki kişiliğim var
Her ikisinin de kendince fikirleri var
Onlar ve bu çirkinlikten nasıl kurtulsam?
Ya da bu sicimlerden sinsice saran.
Hemen ölsem olmaz mı artık kendimi
öldürmeden?
Kuru otlar serin meralar ve ben
Hayvanları toplamış guruba giderken
Şimdi varmazsam hiç varamam o hülyaya,
Koparamadım kendimi yine bağlıyım dünyaya.
Kurulmuştur sofra orada bir hayal beni bekler.
Böyle inilir çukurlara
Basamak basamaktır hepsi
Kimse bir anda atlamaz oraya
Hayat zorla savurmaz kimseyi
Bir rüzgardan kimse düşmemiştir
Her gidenin bir amacı vardır
Gece olup lambalara uğrayınca ışıklar.
Ve inlerinden temkinle çıkarken yaratıklar.
Sarı sokakların kimsesiz evleri hala boş.
Yalnızlığa saplanmış bu yolculuk ne hoş.
O zaman gözler eski bir dostu arar.
Bu gece öfkeliler erkenden yatmış.
Kafalar dinlenmiş uyumadan henüz.
Ve tanrı güneşi yok edip yaratmış.
Çünkü bu böyle olur her güz.
O gün anlarsın mevsim yine değişti.
Kaldırır zaferini, son kozunu harcar masada.
Tokuşturur; biz içmeyeceksek, kimler içecek be aga?
Sonra iflas etmiş ciğeri, bir elinde sigarasıdır.
Ona yaklaşılmaz; o, dünyanın en dertli adamıdır.
Bir gün habersiz çıkarsam karşına
Ellerin telaşla kırıkları ararsa
Yavaş adımlarla yürürsem üzerine
Gözlerin ufacık duyguyla bakarsa
O an korkunu ellerime alırım
Kalan cesaretinle kaçarsın kenardan
Sabahı görmemek yine doldu içime.
Saat beşi bulmuştu çevrile çevrile.
Gelsin, mama vereyim kapıdaki kediye,
Gelsin de besleyeyim onu gizlice.
Adımlarımın yönü dışarıyı gösterir.
Günleri hisseder, gölgeleri tadar.
Seslere yeni renkler katar.
Geceleyin uyanır, gündüzleri yatar.
Bilmez ki hangi saattir şuan.
Beyni akşamları kılavuz tutmuş.
Kendini asmış kararmış gün.
Benzi bembeyaz olmuş ayın.
Nerde o kızıllığı nerde o kan.
Morarmış vücudunda yıldızları vardı.
Gözlerimi alan ışıklarıyla binlerce güneş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!