Volkanlar fışkırırken içimde pervasızca kanat açtım hüzün diyarına ben.Sonbaharlarda sarıldım sevdanın dallarına.Zamanın hazanlarındaydım hep.Ben ağladım sen duydun mu ağıtlarımı…
Yüreğimde kök salmış acıları hayatın kıyısında durup derin derin seyrettim.Nasılda savruldu yellere karıştı sevdiklerim güzel günler geçtik ten sonra bir bir.Ben bir başıma kaldım.
Sesim duyulmuyor.Gözlerim yaşlı.Yüreğimde hasret var.Dört yanım pus.Nicedir yollardayım sonsuzluğun ufuklarında.Ne başı belli ne sonu belli uzun ince bir yol.
Günlerle gittikçe uzayan,her uzamasında biraz daha kısalan bir ömür.Neler yitirmişim ben bu sandalda yüreğimde.Yeşili karası karışmış.Yangınlar başlamış.Yanıyor okyanuslar,yanıyor içinde temizlenmeyi bekleyen ruhlar,yanıyor ciğerim…
Hangi durakta,hangi yolcuyum ve beklenen ne bilemiyorum.
Binlerce diken arasında bir yandan yetişmeye çalışan güllerin buzullar arasında kalmış yüreklerin şansları ne acaba.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!