Faruk Amaçlamak, 1 Ocak 2000 yılında vanın muradiye ilçesine bağlı sürüyolu köyünde dünyaya gelmiştir. Ilköğretim yılını köyde tamamlamıştır. Köyün olumsuz şartlarından dolayı, ailesiyle birlikte kente göç etmek zorunda kalmıştır. Ortaöğretim yılını Vanın Hasan Ali Yüce okulunda tamamlayıp, lise yıllarını ise Vali Haydar Bey Anadolu Lisesinde tamamlanmıştır.
Oyuncunun kariyer başlangıcı: vanlı yazar Songül Altınkanak ile tanışarak ve onun aracılığıyla Van Sanat Ve Edebiyat( VANSET) baskani ve şair Orhan Demirtaş ile tanışmasıyla sektöre adım atmıştır.
Oyuncu Amaçlamak, van da Orhan Demirtaş aracılığıyla birçok sanat toplantılarına ve etkinliklerine katılarak tanınmaya başlamıştır. Kendisiyle yapılan bir roportajda : " Aslında hiç ummamıştım buralara geleceğimi. Ben daha üç yıl önce kendi köyümde çobanlık yapıyordum. Her şey köyden kente göç etmek zorunda kalışımızla başladı.Ama şu an düşünüyorum da iyiki göç etmek zorunda kalmışız. Evet doğuda doğup büyümek zordur. Şartlar olsun, imkânlar olsun ve hayattaki olsun adım atmak zordur . Ama biz dayandık vazgeçmedik.
Öncelikle bu kademelere gelememe yardım eden vanlı yazar songül Altinkaynaka daha sonra da bu sektöre ulasmamı sağlayan Orhan Demirtasa teşekkür edeyorum. En büyük arzum; gelecek nesillere örnek olmak ve geleceğe adımı taşımak. " diye bitirmiştir. Röportajı.
Oyunculuktan başka sanat dalı olan yazarlık yapmaktadır. Birden güzel şiirler, sözler ve hâlâ tamamlanmayan bir romanı vardır. Başarılı oyuncu şimdi ailesiyle birlikte Van da yaşamaktadır.
Eserleri
Nisan Ayında Bir Başka Olur Aşk
Ben Ve Sen
Kar Ve Sen
Afili Duygularım
Madende
Elfida
Merzifon
Elenora
Kadın
Bir Şarkımız Var Artık
Sakın Bakma Öyle
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!