Fark Edilmeyenler Şiiri - Esma İba Çaplık

Bir ışık hüzmesi altında,
Ne düşünülebilirse düşündüm o gece,
Yaşam, yaşamın kendi içindeki buhran,
Ölmek ve yaşam, yaşamak…
Yaş almak; aldıkça yas almak…
Yaşlanmak ama asla tam anlamıyla yaşamış olmamak,
Bize biçilen buydu…

Çok düşünen,
Düşündükçe delirenler,
Yani biz deliler!
Yaşarız ama yaşamayız,
İçeriz ama susamayız,
Yeriz ama acıkmayız,
Ağlarız, göz yaşımız olmadan ağlarız,
Güleriz, öyle içten güleriz ki
Fark etmez hiçbiriniz
Nasıl sızlar içimiz….
Öyle sızlar, öyle sızlar ki
sızladıkça eziliriz.
Ezilir, ezilir, küçülürüz,
Küçüldükçe siliniriz,
Ve yine fark etmez hiçbiriniz.

Onca ses, onca kahkaha ve onca konuşma,
Birden nasıl susuverdi,
Fark edemezsiniz….
Hoş etseniz de göremezsiniz.
Siz akıllılar sınıfı, siz!
Aklımızla alay eder,
Onurumuzu kaşıklaya kaşıklaya yersiniz.
Üzerimize basar geçersiniz de
Bir “afedersin”i bize layık görmezsiniz.

Fark edilmeyenler sınıfından
deliler, yani biz
Hazır olun akıllılar,
Hepinizi yeneceğiz.

04.05.2022