Gitmeden Son Bir Defa
Gitmeden son bir defa…
Ne olur, gözlerini kaçırma benden.
Belki de bu bakış, ömrümün en uzun yarası olacak.
Kelimelerin yetmediği, cümlelerin anlamsızlaştığı zamanlar vardır.
İşte o an, kalbim en çok seninle konuşur; çünkü sen, tarif edilemeyensin.
Seni tarif edecek bir söz bulamıyorum…
Ne sözcükler yetiyor, ne cümleler taşıyabiliyor seni.
Bütün kitaplar sustuğunda, kalbim yine seninle konuşmaya devam ediyor.
Bir benzetmeye sığmıyorsun; ne bir şiire, ne bir resme, ne bir ezgiye…
Adını andığım her gece,
Sesin yankılanıyor yüreğimin boşluğunda.
Bir fotoğraf, bir şarkı, bir rüzgâr…
Hepsi seni hatırlatıyor, farkında olmadan.
Uzaklar seni benden çalamıyor,
Hayatın seni benden çekip alışkanlıklarımın arasından sökmesini bekledim uzun zaman; ama anladım ki hayat, hazmedemediğini kolayca atacak bir mide değilmiş. Seninle ilgili her şey, içimde taş gibi otururken, ne zaman unutmayı dilime alsam, ismin boğazıma düğümleniyor, gecelerimin karanlığına senin siluetin ilişiveriyor. Sanki beni unutmaktan alıkoyan görünmez bir el, her defasında hatırlamanın en keskin yerinden tutup tekrar sana doğrultuyor.
Ben seni içimde gömmek istedim, ama kalbin toprağı yokmuş meğer; gömdüğünü bile büyüten, sakladığını bile çoğaltan tuhaf bir derinlikmiş. Zamanın geçtikçe unutturacağını sandım, oysa zaman unutmuyor; sadece acıya tahammülü öğretiyor insana. Ve ben, acıyı öğrendikçe seni daha derine çekmişim, farkında bile olmadan.
Kendime sorduğum her soruda, sensizliğin cevapsızlığında boğulurken anladım: Sen bende silindikçe değil, ben seni silmeye çalıştıkça çoğalıyorsun. Yaklaştıkça uzaklaşan değil, uzaklaştıkça kalbimin orta yerine çivilenensin. Ne kadar yürürsem yürüyeyim, seni içimden bir adım bile eksiltemediğim gerçeği, en ağır serzenişim oldu bu hayata.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!