Fakir Şiiri - Yağız Kemal

Adımlar
Sesler
Kelimeler
Renkler
Belki aşk

Paranın zehirleyemediği temiz şeyler

Paltosuyla gidebildiği her yer
Kulağının alabileceği her ses
Ağzından çıkabilecek ger kelime
Gözünün görebileceği her şaheser

Bedavaydı!

Belki aşk o kadar saf değildi
Gereken tek şey sonmemis ateş olsa da
Tek taraflı olabilirdi sınırlarıyla
Zor olani başarmıştı tek kivilcimla

Giyimi kötü, kendi pisti
Fakat kalbi aksine tertemiz
Kalbi yüzünden kaybetti varını
Ama yandı o ateş sönmedi

Sildi gözyaşlarını yırtık paltosuyla
Karar verdi ama önemi olmadı
Kaldı kendiyle başbaşa
Bir gece metrosunda

Gitmeyecekti Üsküdar'a
Gitse de görunmeyecekti toplumca
Aksırsa tıksırsa hasta
Konuşsa dilenci olurdu insanlara

Sustu uzun bir süre
Yine aynı yerdeydi
Çirkin, bos, işlevsiz
Zihninde yalnız

Bir ağrı hissetti sırtında
Belki onemsizdi
Ama değer verdi
Ölmek için tanrıya aksetti

Tutunsa kırılacakti o dal
Kırılsa incinecekti
İncinse kirlenecekti o kalp
Olmayacakti asla ak

Vazgeçti kucakladı ışığı
Yüzüne inen nur aydınlattı bedenini
Yükseldi arşa
Kalmadi ne dert
Ne de tasa