Fâ-sıla Şiiri - Simya Simya

Bir zamanın bitkinliği duruyor üstümde, Fa
Sıla'nın özlemi özünden ırak olmakmış
Nerde bir gurbet görsem gözünden tanırım
bedenin ülkesine uzak durmuş ruh
yerine koyduğu hiçbir şey yerini doldurmazmış

Bir kemanın iniltisiyle kalbim yumuşar, Sı
La ile tüm putların erimesi tasavvurumda
Eridikçe putlar
içimde sakladığım yüzüm belirir
Yüzüm kızarır ve ağlarım
Aslında insanın kaçtığı en çok kendisidir

Kalbin kabukları soyuldukça görünen
hakikat tüm çıplaklığıyla ortada durur
Görmek için göz aydınlığı
ve izan gerekir

Bilmek istiyorum, ulaşmak kendime
Benden içre benin ne ahvâli var?
Üstünü örttüğüm tüm kelimeleri üryan etmek,
altını üstüne getirmek hayatın
istifra etmek hazmedilmemiş ne kadar acı varsa…

Gel gör ki insan
en çok kendine yabancıdır.

19.02.2026