Ezan Şiiri - İlyas Memiş

Bir seda, gök kubbede gönülleri coşturan,
Bir seda, kâinata ilahi mührü vuran.
O bir biat, beş vakit halktan Hakk’a yükselen,
O bir müjde, kalplere gayb âleminden gelen.
Karanlık bulutları dağıtan kutlu rüzgâr,
Odur masmavi gökte açan rengârenk bahar.

Odur uçsuz fezada, arşta yankılanan ses;
Odur ufka nur saçan, hayat bahşeden nefes.

Tevhidi ilan eder, kurtuluşa daveti…
Kaldırır yüreklere çöken pusu, gafleti.
Yeryüzünde selamet, gökte rahmet bu seda...
İşitecek her hayat bu nidayı dünyada.
Güneş ışık saçtıkça, göğün nabzı vurdukça;
Ezanlar yükselecek yer kararda durdukça.

Tabiat nasıl suya, insan nefese muhtaç…
Canlı cansız her varlık, her şey bu sese muhtaç…

Mayıs 2006