Eyvallah Şiiri - Ahmet Gürkan

Kırgınlığımı cebimde taşıdım yıllarca,
Susarak öğrendim kalbimin dilini.
Her adımda senden biraz daha eksildim,
Ama kendimden hiç vazgeçmedim.

Geceye yasladım yorgun cümlelerimi,
Sabahlar adını bilmeden doğdu artık.
Bir yangın varsa içimde, külü bana ait,
Isısı senden çoktan vazgeçti.

Ne hesap kaldı, ne de söylenecek bir söz,
Yol ayrımı sessiz olur, öğrendim.
Bazı vedalar bağırmaz,
Sadece içten içe özgürleşir insan.

Sonuç mu?
Merhamet etmeyen kalbinden öpüyorum
Benim seninle olan savaşım bitti
Gözlerin istediğine gülmeye devam etsin..
Eyvallah...