Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

İyi ve Kötü İnsan

Görünce selamı alıp verirse,
Dostluğa bir sembol say dersin ona.
Dururda karşında hatır sorarsa,
İnsanlık hasleti bey dersin ona.

Hakkı hak bilirde haklı deyince
Türlü türlü haller geldi başıma.
İlim irfan bilip edep giyince
Edepsizden sorun çıktı karşıma.

Doğru yola destur deyip gidince

Hapishane

Dört duvar arası yerim burada,
Mahpushane sana, düştüm ağladım.
Voltalık denilen avlu arası,
Ucundan ucuna koştum ağladım.

Halim perişan

Yine yol göründü sevda şehrine
Güzeller yüzünden halim perişan.
Gönül dayanmıyor sevda şerhine
Güzeller yüzünden halim perişan.

Seni her görüşte hayal kurarım,
Hayale mi dönsen sana mı dönsem?
Gönüldür nihayet ona sorarım,
Gönlüme mi kansan sana mı kansam?

Çevirsem yönümü göz kayar gider,

İkiyüzlülerden Kaçıp Gidiyor

Dünyanın en güzel yeri bilirdim,
Hey gidi yıllar hey geçip gidiyor.
Ak pınar yolundan gezer gelirdim,
Zaman aramızı açıp gidiyor.

Çok bilgili olsan da, insan olmak başka şey,
Özü doğru olanlar, insanlıktan alır pey.

İlim irfanla doldur içinde ki özünü
Rehber etme kendine bir cahilin sözünü.

Özün Yalan İmiş

Bir zamanlar sana sultanım dedim,
Özün yalan imiş yazıklar olsun.
Hayat sillesini ben senden yedim,
Özün yalan imiş yazıklar olsun.

Pınarım Olursan

Pınarım olursan gönül içinde,
Ben ırmak olurda çağlarım güzel.
Demet demet aşkı derer biçimde,
Çiçekler bezenir dağlarım güzel.

Karlarla süslenir dikmenin başı,
Tozardı poyrazda ovaya karşı,
Elbistan ovası bütün Maraş’ı,
Özledim dostlarım özledim artık.

Uzun yayla Binboğa’dan öteye