Eylül ve sen Şiiri - Muhammed Bakır Yüce ...

🍂 EYLÜL DUVAĞI 🍂
Mevsim yine sonbahar.
Eylül ortalarının turuncusuyuz.
Yine sen tütüyorsun uyku aralığından.
Sana açıyor gözlerini şehir.
Bakışında serpiliyor bereketi sabahın,
Rüzgârın o bebek öpücüğüyle.
Gülüşünün içinden geçen bulutlar,
Uzanıyor saçlarının gölgesine.
Nefesini kokluyor yağmur.
Sen esiyor mis gibi Eylül.
Demli bir güz dağılıyor usulca,
Kirpiklerinin yumuşak inişi gibi.
Bükülüyor kır saçlarıyla ikindiye,
Gökyüzünün o kızıl şefkati.
Cemrelerle iniyor kucağına toprağın.
Şekersiz bir çay sıcaklığı gözlerinden,
Peri masallarına dönüşüyor zaman.
Telaşsız bir segâhla başlatıyor gün batımını.
Biraz buğulu bir uyku sersemliği,
Ilık ve rahvan sessizliğe tutunuyorum.
Ne şiir bitiyor ne Eylül ne sen.
Akşam sirenlerinde tüten ufuk,
Yıldızlara bırakıyor yerini.
Dakikaların yine sensizliğe akışı...
Ben köhne bir deniz kıyısı değilim,
Dalgalı bir rüzgâr avuntusuyla kalıyorum.
Senin en sevdiğin iklim şimdi.
Her mevsim sen açıyor çiçeklerini,
Ben hep güz aylarının demindeyim.
Eylül duvağına bürünüyor zaman,
Uğramıyor başka hiçbir iklim.
Yaprak dökümüne bulanmış,
Bitmeyen bir güzle doluyorum.