Ey Yar Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Ne kaldı gözünde, sevdadan geri
Birazcık tuzlu nem, korku dedi yar.
Söylenir dururum, o günden beri,
Dilimde bir yanık, türkü dedi yar.

Dedim Hikmet nedir, söze tutuştu,
Bekledim birazcık, vermedi muştu,
Hızlı geçti sözü, ağır konuştu,
Anlatacak çok şey, var ki dedi yar.

Bundan sonra bize, kavuşmak bedir,
Üzülme Mevla’mız, her şeye Kadir,
Dedim gözündeki, o yaşlar nedir?
Acıyı çekmenin, farkı dedi yar.

Bir tas su uzattı, ikramı buymuş,
Biraz kuru üzüm, bir elma soymuş,
Araya dağ kadar, mesafe koymuş,
Gelmediğin yolun, terki dedi yar.

Sevmek dedim sessiz, dedi ki bekle,
Hiçbir farkı yoktu, demir dövmekle,
Hatamı etmişim, seni sevmekle,
Ateşten gömleğin, kürkü dedi yar.

Neydem sırça köşkü, hanı, sarayı,
Kırkından sonraki, gelen parayı,
Dedim nerden aldın, sen bu yarayı,
Kuyruksuz yılanın, zerki dedi yar.

Sende feryadımı, duyasın dedim,
Var mıdır bu aşkta, kıyasın dedim?
Dedim bu matemin, bu yasın dedim,
Ölmüş bu sevdanın kırkı dedi yar.

Dedim kirpiklerin, cana okların,
Birer birer saydı, kalan çokların,
Dedim saçındaki, seyrek akların,
Sabrımın takvası, börkü dedi yar.

Kahıroğlan aşkın, haklıydı bence,
Dolmadı mı gözü, seni görünce,
Bir ah düştü lebden, kesik ve ince
Sensizlik o kadar, zor ki dedi yar.