Ey şiir Şiiri - Muhammed Bakır Yücetepe

Şiire Gazel
​Takdimin takdire şayan, bir cevherden ziyade.
Ne dillerle dökülürsün kim bilir,
Ve ne çığlıklarda serüvensin sen.
Kaçıncı asırdır varsın bilmem;
Ama en güzel hislerin tercümesi,
Ey şiirlerde coşaduran kimsesizlikli ifadem!
​Yalnızlığın en ücra sessizliğinde sendin yine çağlayan.
Uzatarak ellerini hicranlarıma sanki bir ortak,
Sevinçlerime zarif bir tebessüm,
Hüzünlerimde ağlayan...
​Bazen ebediyete bir yolcu olur hani,
Hani ayrılık başlar matem uğultularının arasında;
Yaslı simalarda bir burukluk rengi dalgalanır,
Hüzünler boyatır ya tüm eksenleri...
Hangi boşluğa kaçarsam hep bu acı çarpar ya insanın yüzüne,
Çaresizliğin verdiği acizlikle dökülür de yürek iniltileri;
Yine sana sarılınır ağıtlar, hüzünlerle ey şiir!
​Bazen de uyku terk edince gözbebeklerini,
Hasretlerin ağırlığı değince yüreklere;
Özlemler arasında sılada biri vardır özlenen,
Uzaklardan süzülerek gelir de hayallerin en tatlı saniyeleri arasına.
Şafak vaktine uzanır ellerinle,
Raflarda saklı duran fotoğraf albümlerini birer birer çevirir geçersin.
Ve sıra ona gelince,
Donuk bakışları gözlerine değince,
Sarılan yine sen olursun özlemlerin en doruk noktasında ey şiir!
​Bazen umutlar birikir sinelerde,
Bir kelimede anlatmak ister arzuhâlini âşık.
Kaybetmek korkaklığında çekilir ya kabuğuna,
Bir âlemden diğerine koşar da sıratlar üzerinden...
Her seferinde dokur içinde sarf etmeye yeltendiği nağmeleri,
Ne gayretler verse de nihayetsiz kalır.
Bir türlü açılamaz, anlatamaz; donar kalır adeta dili.
Bu telaşla bir teselli arar şaşkın bakışlarla
Ve yine sen ey şiir, aralar gelirsin yalnızlığın kapısından.
​Bu nasıl bir şefkattir sendeki ey şiir?
Mehmet Âkifler büyüdü kucağında,
Necip Fazılların gençliğinde bir yâren,
Kadim bir dostluk Cahit Sıtkıların ihtiyarlığında...
Ve yüz binlerce kalemin en mahrem sayfalarında,
Ben gibi gariplerin titrek ellerinin acemi sıcaklığında.
Bu ne saltanattır ey şiir!
Asırlar geçti, hep şah olarak kaldın
Şahane hikâyelerin en büyülü tahtında.