Ey sevgili susmak dediğin şey, toprağı kazılmamış bir mezardır içinde kimliği tespit edilemeyen cümleler yatar. Sen gülüşlerini bıraktın, ben susmayı ikimiz de delil sayıldık bu karanlıkta. Bir çocuk vardı içimde, kirpikleri ovaya değen her kırpışında bir rüzgâr kalkardı bulutlardan bütün kötülükler yer değiştirirdi kimse görmezdi iyilik, en çok göz ardı edilendi. yarım bırakılmış bir cümlenin en acı yerinde bekliyordum, öznesi düşmüş, yüklemi yaralanmış, zamiri kan kaybından ölmüş bir dil gibi Ey sevgili! susmak gerçekten de kimliği belirsiz kelimelerin kabristanıysa, neden her gece kendi mezarımın başında nöbet tutuyorum? neden her sessizlikte biraz daha gömülüyor içimdeki çocuk biraz daha açılıyor senin bıraktığın o gülüşün dosyası? Bilmez misin bazı gülüşler cinayet aletidir, bazı susmalar suç ortağı. aynı karanlıkta farklı suçlardan yargılanan iki cümleyiz şimdi. Ey sevgili geceyi delil torbası gibi mühürlemişler, içine bizim sesimizi koymuşlar etiketinde konuşulmadı yazıyor. Biz konuşmuştuk oysa sen gözlerinle, ben içime çöken bir sızıyla. Kana kana konuşmuştuk. Bir suç mahalliydi kalbim, her köşesinde senin izlerin parmak uçların duvarlarda, nefesin kırık aynalarda, ve yerde, toplanmamış bir gülüşün kanı. Eğildim, toplamak istedim, ellerime sen bulaştın yıkadım, çıkmadın sustum daha çok sustum lekeler susarak saklanır diye. Ey sevgili, herkes konuşmayı kurtuluş sanır, Bilmezler ki bazı gerçekler dile değdiği an öldürür. o yüzden birdaha sustum seni biraz daha yaşatmak için içimde, kelimeleri de susturdum her susuşumda biraz daha cinayet yerine dönüştü içim, her hatırlayışımda yeni bir tutanak tutuldu kalbimde. O çocuk hâlâ orada, kirpikleri ovaya değen mavi saçlı kız çocuğu, şimdi büyümeyi reddediyor, büyümek demek unutmayı öğrenmekmiş. O unutmak istemiyor. Tabi ben de. Ey sevgili! susmak kabristansa hâlâ mezar taşlarını okuyorum içimde, her birinde senin adın, her birinde yarım bir cümle. Şimdi soruyorum eğer konuşursam bu hikâyeden kim sağ çıkacak kim ölecek, Bilmiyorum. Ey sevgili! o zaman biraz daha susayım, biraz daha gömeyim içimdeki kelimeleri bu hikâyeden en az birimizin sağ çıkması gerekiyorsa bırak o sen ol. Ben kalırım yarım cümlelerin enkazında, yüklemi düşmüş gecelerin altında, öznesi sen olan her şeyin sessiz tanığı olarak. Sen çık ellerin temiz, gülüşün delil sayılmamış, kirlenmemiş bir sabaha var. Burada cinayet yerini terk etmeyen bir iz gibi kalırım. Aşk, birinin kurtuluşu için ötekinin kaybolmasını ister. Ey sevgili! seni yaşatmak için kendimden vazgeçtim çoktan, sen çık diye İçimde kapıları kilitledim. her kilitlenen kapının arkasında bir cümle hâlâ nefes alıyorsa, adı sensin. Bir gün Döner de bakarsan ardına şunu göreceksin kaybolmadım, sadece sen sağ kal diye susarak kendimi sakladım. Azra Nimet Öner
Nimet ÖnerKayıt Tarihi : 30.04.2026 18:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu güzel paylaşım için kendi adıma teşekkür ederim.
Şiirde özellikle teşhis (kişileştirme) ve metafor kullanımına ayrı bir yakınlığım var. Sizin dizelerinizde bu iki unsurun böylesine güçlü bir şekilde işlenmiş olması, metni benim için okunası kıldı.
Selam ile.
TÜM YORUMLAR (1)