Ey sevgili Şiiri - Akın Yılmaz 2

Ey sevgili
Çorak çöllere hayat veren gözyaşlarımın kaynağı.
Buz tutmuş kalbimi ısıtan güneşim.
Gidişin de gelişin gibi ansızın,hesapsızca.
Dipsiz kuyular gibi gözlerin
can veren can alan
Uğruna bin can feda edilesi.
Gamzene tutundum mihenk taşım bildim
bilmediğim şehirlerin karanlık sokaklarında kaybolmamak için tek ümidim bildim.
Şimdi varlığının huzurundan fırtınalı okyanuslara seyahat ediyorum kılavuzu olmayan seyyahlar misali kaybolmaya mahkumum
Yokluğunda varlığın gibi coşkulu ucu bucağı hesabı kitabı yok anlatılmaya değil yaşanmaya değer tek başına ,kimsesiz ,sensiz.
Sonunu bilsem dalarmıydım acaba senli rüyalara diye sormuyorum bile kendime
bir an bile tereddüt etmeksizin boynuma geçirirken celladın ilmeğini biliyorum celladım sen,ipim sen,son anımda gördüğüm acı acı gülümsediğim son yüz,sen tek yüz sen,
illede SEN.