Ey Sevdiğim!
Acıyla kavrulan yüreğime bir ateş busesiyle gülümsedin hasret kokan harflerle...yüreğimin yangınlarında hicranla dolu günleri yaşadım, yaşattın içimin içine ilikleyerek sevda misali...
Ey Sevdiğim!
Bil ki ben sadece yüreğimdeki hücrelerin mutluluk kokan kelimelerini serptim BEN li olduğunu zannettiğim günlerimde,günlerimizde...Sevda ikliminde, mutluluk kokan deryalarda sevgi denilen kavramı iliklerime kadar islemeyi isterdim....ama...ama NAFİLE! Yüreğimin yangınından aldığım umut dolu sevgiyi,koskocaman bir ateş yığını halinde attın kalbime yangın misali...Ne mi oldu? Ayrılıktan üşüyen ellerimle örülü hayatin hüzünlü sonbaharının kollarında buldum buruk yüreğimi.
Ey sevdiğim!
Unutma ki her zaman bekler durur seni avazının çıktığı kadar bu hüzünlü kalbim, hazan mevsimlerinde vuslat anına hasret bir bekleyişle... (İsa GÖR)
Kayıt Tarihi : 15.8.2007 03:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!