Evrim Alca Şiirleri - Şair Evrim Alca

sana nasıl döner bir daha düşlerim
bilemiyorum....
hatırlaması acıtsa da, hatırlamaya çalışcağım seni!
hatırlamaya çalışacağım,
uzağıma düşen bakışlarının gözpınarlarımı nasıl kanatırcasına boşalttığını,
sonrasında kuruyup çöl toprakları gibi bakışlarımı nasıl körelttiğini,

Ne büyük bir düştür yaşam gözlerimde
Sonu belli olmayan,
Hazandir, borandır, bahardır mevsimler.
Yaslarımdır hazan,
Vurgunlarımdır boran,
Ve baharımdır sevdam.

Kalemim küskün bu gece bana,
Kaç zamndır
Almadım kalemi elime;
Uzak düştük birbirimize.
Anlat diyorum yüreğimi,
Çiz beni boş sayfalara.

Rüzgarla buluştum az önce
Sessizdi nedense!
Hüzün yüklüydü esintisi.
Dayanamayıp sozdum;
İçinde ki ne? diye
Parçalanmış bir sevda dedi.

Varlığımı bırakmışım,
Nereye estiği belirsiz deli bir rüzgarın koynundan,
Savrulup duruyorum,
Bir ileri bir geri,
Çarpıyorum duvardan duvara,
Hayat pazarına düşüyorum en sonunda,

Senden, daha büyük bir kentim ben İzmir;
Senin, binlerce ışıkların var üzerinde
Benim, ışıklarından daha çok,
Umutlarım var yüreğimde.
Sen, binlerce insanı taşıyorsun üzerinde,
Ben, binlerce sevgi yaşatıyorum içimde.

Geceye saldım korkularımı,
Yağmura karıştırdım göz yaşlarımı,
Rüzgara gizledim heycanımı,
Ve içimdeki en güzel sevgiyle suladım,
İlerisini, gerisini düşünmeden,
Toprağa ektiğim umutlarımı,