Evlat Sevgisi Şiiri - Aygül Zade

Bana deseler ki,
Bu dünyada huzuru nerede buldun?
Hiç düşünmeden söylerim:
Bir oğlumda…
Bir kızımda…

Ben hayatın bütün yorgunluğunu
Onların adını anınca unuttum.
Düştüğüm yerden
Evlat sevgisiyle kalktım.

Oğlum…
Adını söylediğimde
Gurur doluyor içime.
Ben ona yol göstermeye çalıştım,
Meğer o bana
Sabretmeyi öğretmiş.
Gözlerimdeki umudu
Onun geleceğine emanet ettim.

Kızım…
Ah kızım…
Bir babanın kalbini
Tek bakışıyla titreten.
Saçlarını okşarken
Dünya durur sanki.
Başına bir şey gelmesin diye
Her gece uykumdan uyanıp
Dualar ettim.

Ben zenginliği
Parada bulmadım,
Bir sofrada iki gülüş
Bir “baba” deyiş varsa
O gün en zengin bendim.

Geceleri uyurken
Üstünüzü örttüm sessizce,
Nefesinizi dinledim.
Çünkü bir baba
Evladının nefesiyle
Hayata tutunur.

Bazen sert oldum,
Bazen susarak sevdim.
Ama bilin ki
Kalbimin en derin yerinde
Sizin adınız yazılı.

Eğer bir gün gözlerim dolarsa,
Eğer sesim titrerse,
Sebebi zaman değil…
Evlat sevgisidir.

Benim cennetim
Uzaklarda değil,
Elimi tuttuğunuz her an.
Ve eğer bir gün sorarlarsa:
Bu dünyada huzur ne?”
Derim ki...

Bir oğlum, bir kızım var…
Ben huzuru evlatlarımda buldum.

AYGÜL ZADE....