Everest yokuşu Şiiri - Muhammed Emin Toprak

Muhammed Emin Toprak
62

ŞİİR


8

TAKİPÇİ

Everest yokuşu

Ne özlemim kalmıştır zamana, ne de malım mülküm bu çağa.
Ben geçmişini karıncalara heba eden bir nefsin mahkumuyum.
Edamda yoktur ihlas, yenilmiş ve kaybolmuşum.
Çok göçtüm kendimden, isterim hep gülsün çocuklarım nefesleriyle.
Ben yetmesem de olur.
Parçamdan düşen yığınlarımı yol eylesinler kâfidir.

Gerçi ne büyüdüm ne de öldüm.
Rolümü yapmak için çırpındım durdum devri muhannetin sofrasında.
Gönüle saplanan dil hançerini ganimet eyledim toprağıma.
Çarpıyorlar ha bire yüzüme yüzüme rahmetsiz suratlar.
Figüranları dost eylemişim kim bana ne yapabilir?

Yaptılar .
Gözlerimi oydular çemberine yenildiğim dünyanın.
Dağlarıma karbonmonoksit ektiler, nefesim yalnızlık kokuyor duyularınız ne kadar da zalim. Ağzımdan burnumdan geliyor dumanlarım. Ciğerim çırpınıyor ilahi adalete, hüküm Allah’ındır der susarak hapsederim kendimi kendime.

Muhammed Emin Toprak
Kayıt Tarihi : 19.10.2020 18:14:00
Şiiri Değerlendir