Etme gönül Şiiri - Özcan Kurt

*Gönül*

Çok eleyip, sık dokuyup,
El sözünü, gerçek sanıp,
Attan inip, yaya kalıp,
Menzilinden, galma gönül...

Bir bilsen, sen, binde danış,
Hal bileni, bulmak zor iş,
Gez dolaş sen, garış garış,
Başına iş, açma gönül..

Budur benim, nazarımda,
Çok yakının, uzağında,
Kargaların, pazarında,
GÜL, alıp da, satma gönül..

Kör, sağır sen, ayıplama,
Sürete gel, bel bağlama,
Viraneyi gel, kınama,
Yükseklerden, uçma gönül..

Ayağın var, koşmuyorsun,
Yelkenin var, açmıyorsun,
Ganadın var, uçmuyorsun,
Alçaklarda, durma gönül. .

Ham meyveya, dilin vurma,
Nefsin uyup, ağzın burma,
Yoz çamuru, sıva atma,
Zemheride, donma gönül.

Geceler, sığınak, oyuk,
Her sabah nur, topu çocuk,
Ağlama gel, boğuk boğuk,
Beni derde, salma gönül..

Özvecan: yürekten ünler,
Kimi anlar, kimi dinler,
Eteğinden, cevher döker,
Taş sanıp da, atma gönül..